Taboe

“Tof dat je dit durft te schrijven.”
“Wat moedig om zo over je gevoelens te schrijven.”
…..
Blijkbaar moet je daar moed voor hebben. Iets waarover je niet hoort te praten.
Dat ‘iets’ zijn in dit geval negatieve, boze, verdrietige gevoelens en gedachten.
‘Je moet niet zo kwaad zijn. Je moet daar niet zo voor wenen. Trek het je niet aan.’
Mensen bedoelen het goed, maar zeggen dat je iets niet mag voelen of denken, dat is zowaar de beste manier om olie op het vuur te gooien.
De maatschappij spoort ons aan tot zelfontplooiing, vrijheid, genot, succes enzovoort…
Ik kan het zelf proberen te verwoorden, maar ik kan veel beter Dirk De Wachter aan het woord laten, psychiater en auteur van ‘Tirannie van geluk’:

Volgens mij gaat [borderline] om een symptoom van een maatschappij waarin de ratrace regeert en waarin vrijheid, genot, succes en kicks het hoogst na te streven goed zijn.
Een maatschappij ook, waarin niet toevallig het aantal mensen met een psychiatrische diagnose hallucinante proporties aanneemt. “Eén op de vier Belgen krijgt ooit te maken met een depressie. We slikken meer antidepressiva, slaap- en kalmeermiddelen en andere psychofarmaca dan ooit. Misschien moeten we ons afvragen wat er aan de hand is met een samenleving die zo’n explosie aan psychische problemen kent?
Gewone levensverschijnselen worden steeds vaker gepsychiatriseerd.
Tekenend: wie langer dan zes maanden rouwt, komt tegenwoordig in aanmerking voor behandeling. Onze maatschappij kent wat ik de tirannie van het geluk noem.
Alles moet altijd fantastisch zijn, zomaar goed is niet genoeg.
En we lijken er niet meer tegen bestand als dat niet zo is.
We moeten onze kinderen leren dat af en toe een beetje ongelukkig zijn bij het leven hoort. En dat je daarvoor niet naar de psychiater hoeft.”

Dit vind ik een heel mooi en priemend stukje. Door altijd ‘gelukkig moeten zijn’, zorgen mensen er eigenlijk voor dat ze de lat zo hoog leggen, dat ze zich heel slecht en beschaamd voelen over hun ‘ongelukkigheid’. Iedereen moet blijkbaar een fantastisch leven hebben, zo’n ‘Facebookleven’ of ‘Instagramleven’ , zoals ik het vaak noem.
Alles moet altijd goed gaan. Daarom probeer ik zelf niet meer te vragen: ‘Alles goed?’, maar:’ hoe gaat het?’ Ik merk dan wel vaker dat mensen een genuanceerd antwoord geven, iets in die zin van: ‘Ja cava, maar…..’ Ik ben dan blij dat mensen dan meer open zijn met hun antwoord. (Nu ja, niet iedereen natuurlijk).
Ik ga er ook niet meer vanuit dat het met iedereen goed gaat. Ik ga er ook niet meer vanuit dat iedereen zijn of haar leventje voor elkaar heeft.
Dit brengt me heel veel rust. Ook het schrijven van dit stukje brengt me rust.
‘Ja, je mag voelen. Alles mag je voelen. Blijdschap, geluk, maar ook verdriet, boosheid en ongeluk.

 

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie, Maatschappelijk | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hooggevoelig, chaotisch…gewaardeerd.

Deze post hoef ik niet wegsteken denk ik.
Bij mij valt het gewoon niet te verbergen.
Iedereen op mijn werk weet dat ik nogal gevoelig kan reageren op sommige uitspraken.
Ze weten ook dat ik best moeite moet doen om overzicht te houden en mijn verantwoordelijkheid pak als er toch iets fout gaat.
Maar ze weten ook dat ik mijn uiterste best doe om iedereen te helpen als ik kan en tijd heb. Ze zien dat ik mijn best doe. Ze weten dat collegialiteit super belangrijk is voor me. Ik ben zo blij dat ik  momenteel in een goed team werk.
Sterker nog, mijn collega merkte op dat ik misschien zoiets als ‘hooggevoelig’ kon zijn, voor ik het eigenlijk erkende.
Ik wist dat het label bestond, maar heb er nooit bij stilgestaan dat het echt ‘iets’ was dat een eigenschap was van me.
Ik schrok ervan. ‘Shit, andere mensen herkennen het sneller als ik. Ik moet er iets aan doen.’ Maar wat moet ik eraan doen dan?…
Dat is voor mij al een hele reis geweest voor me, maar het heeft mijn leven wel verbeterd. vb. Yoga en meditatie hebben me ongelooflijk veel geholpen.
Ja….beetje vaag hé. Maar als je écht yoga en meditatie leert kennen, dan gaat er een nieuwe wereld voor je open. Een wereld waarin je namelijk zelf je gevoelens kan bepalen. Dat is niet gemakkelijk. Vaak lukt het niet. Emoties ‘overkomen’ me nog altijd vaak. Maar ik ben al veel rustiger, ik maak me niet meer zo druk. Prikkels van buiten overrompelen me nog altijd, maar niet zoveel meer.
En het belangrijkste van al. Ik heb leren aanvaarden dat ik gaven en gebreken heb, net zoals iedereen. Dat ik er niet zo zwaar moet aan tillen. Dat ik me er niet mee moet identificeren.

Geplaatst in Werk, professioneel | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Adoptiestukje nummer 1….ne moeilijke…

Lieve lezers,

Ik heb gezegd dat ik over adoptie ging schrijven.
Eigenlijk doe ik dit niet graag. Ik weet niet waarom. Ik vind het moeilijk om over te schrijven. Ik ken er eigenlijk niet genoeg van.
En dan heb ik het niet over mijn persoonlijke verhaal.
Ik heb het over de hele administratieve en gerechtelijke ‘hoop’.
Maar hier is mijn probeersel:
Het concept ‘adoptie’ vind ik eigenlijk niet verkeerd.
Als een welstellend gezin een kind kan adopteren dat het een goede thuis kan geven, waarom niet?
Tegenwoordig lees ik veel over adoptie over sociale media, over wantoestanden in de adoptieprocedures. Die moeten sowieso aangepakt worden.
Het zou allemaal veel transparanter moeten gebeuren.
Maar om adoptie ‘gelegaliseerde kinderhandel’ te noemen vind ik te ver gaan.
Wat zijn biologische ouders dan? ‘Gelegaliseerde kinderfabrieken’?
Die terminologie vind ik te hard.
“Vroeger” (en da’s nog geen jaar geleden) nam ik aan dat de mensen niks wisten. Punt. Andere lijn. Ik nam er vrede mee. Nu begin ik dat sterk te betwijfelen.
Maar langs de andere kant denk ik ook vaak: ‘Als ik het nu allemaal weet, zou ik dan gelukkiger zijn?’ Ik betwijfel het me.
Maar dat is waarschijnlijk omdat ik ook met mijn ‘gat in de boter ben gevallen’ wat mijn ouders betreft. Hun valt niks te verwijten. Ze hebben ook lang zelf gezocht naar mijn afkomst, maar kwamen dan vaak terug met lege handen.
Ik betwijfel ook heel erg of ik het in India beter zou hebben.
In mijn ogen waarschijnlijk niet. En racisme? Dat hebben ze in India ook.
Ze stoppen het zeker niet onder stoelen of banken.
Ik zou waarschijnlijk elke dag wel ‘Fairness creams’ (blekingscrèmes) smeren en mij ongelukkig voelen over mijn donkere huid. Zelfs huwelijksadvertenties en zelfs jobadvertenties vragen daar naar je huidskleur…over racisme gesproken.
Da’s eigenlijk de hoofdreden waarom ik niet graag naar Bollywoodfilms kijk.
Fantastische coreo’s vaak, mooie mensen, mooie kleding. Maar er mag toch wat meer diversiteit in ‘kleur’ tussen zitten, want je ziet er bijna alleen maar lichte mensen.
Maar meer daarover een andere keer.

Ik ben nu op een moment in dat ik beetje bij beetje mijn leven begin ‘vast te krijgen’.
En die zaken zoals identiteit en psychologische gezondheid begin ik nu heel serieus te nemen. Maar ik geloof niet dat adoptie kommer en kwel is.
Toch niet méér kommer en kwel dan opgroeien als kind bij biologische ouders…
Want die zijn ook verre van perfect.

 

Geplaatst in Adoptie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Adoptie

Mijn volgende stukje zal over adoptie gaan.
Het zal wat tijd vragen. Maar het zal er komen. 😉

groetjes 😉

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vergeten!

Help…
De chaos in mijn hoofd heeft gisteren weer een hoogtepunt bereikt….

Het einde van de shift vind ik meestal stresserend. Dan moet er nog gekuist worden, en de papieren moeten nog ingevuld worden. Moeilijk is het allemaal niet.
‘Gewoon’ een kwestie van goed plannen en organiseren. Iets waar ik altijd ongelooflijk slecht in ben geweest.

Deze keer was ik niks vergeten invullen van mijn eigen shift (ik werk in een ploegendienst, in de chocoladefabriek), wat voor mij al een hele prestatie is.
Ik was weliswaar extra stickers vergeten te zoeken voor mijn staaltjes.
Dat had ik uiteindelijk ook in orde gekregen. Oef…gelukkig.
Toen kwam de collega uit de volgende ploeg.
Ze zei dat ik haar de papieren moest helpen invullen, wat ik met plezier deed….
Alle belangrijke gegevens waren ingevuld denk ik….
Help! Er waren geen projectkaarten over voor haar. Ik zei haar dat ik het ging vragen aan de operator van hun shift. De aardige man ging er meteen werk van maken want het was belangrijk.

………

15 minuten later zat ik in de auto.
Shit….had ik haar nog dingen moeten uitleggen? Wanneer en hoe staaltjes nemen. Gelukkig had ik bij het bureautje post-its voor mezelf gehangen, om niets te vergeten….Zo’n ramp was het dus hopelijk niet.
En had ik teken naar haar gedaan dat de projectkaarten in orde kwamen….? Hopelijk….toch?
Shit..! Wat een collegialiteit, zou zij (mijn collega) misschien gedacht hebben.
Ik weet vaak niet bewust hoe het komt dat ik zo’n ‘stoten’ uithaal.
Ik wil het vaak net heel goed doen voor mijn collega’s. Ik probeer altijd te helpen waar ik kan. En net op dat moment was ik er niet (‘bewust’).
Bij mijn collega’s van mijn shift sta ik bekend om hulpvaardig en vriendelijk. Waarom dan toch altijd die fiasco’s bij de shiftwissel…?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Faalangst of slecht (werk)geheugen?

Liefste lezers,
Voor wie dit leest,

Na een nieuwe opleiding te zijn begonnen, en daarna terug aangenomen te worden voor een administratieve job….komt alles terug.

Ik kreeg twee weken geleden het heugelijke bericht dat ik aangenomen was voor een administratieve job. Vooral veel input-werk, niet teveel telefoon. Er waren geen hoge diploma-vereisten. Daar was ik heel blij om
Ik was superblij dat ik aangenomen werd.
Maar vanaf de eerste dag (de eerstvolgende maandag na mijn motivatiegesprek) zat het al niet goed.
‘S morgens kwam ik in het kantoor en zei ‘goedemorgen’, niemand antwoordde….
Gelukkig was er die vriendelijke collega die me wegwijs wilde maken.
Tijdens de eerste dag werd veel uitleg gegeven over de software en welke gegevens je waar moest invullen…Op zich geen moeilijke materie…..
Alleen….te veel voor mij. ‘Het is de eerste dag’, zei ik tegen me zelf, vol zelfvertrouwen dat ik het snel genoeg zou leren.
De tweede dag werd ik toegewezen aan een andere collega.
En die had duidelijk géén geduld met me.
De stress kwam in me op en ik deed nog meer dingen verkeerd…Mijn brein blokkeerde.
Dat irriteerde mijn collega mateloos.
De derde dag werd het nog erger. Mijn collega werd nog meer geïrriteerd en zuchtte duidelijk hoorbaar.
De tweede helft van de derde dag werd ik ingezet voor het scannen van documenten.
Sindsdien heb ik alleen dát mogen doen. Het is ongelooflijk geestdodend.
De derde dag kon ik het nog begrijpen. Ik had een pauze nodig en mijn collega duidelijk ook. De dagen erna moest ik hetzelfde doen. Ik voelde me slechter en slechter.
Ik wordt ingezet als ‘scanmeisje’, en dat terwijl ik maar vier weken heb om me te bewijzen, aangezien ik een proefcontract heb gekregen…
Hoe me bewijzen? Ik heb al aan mijn verantwoordelijke gevraagd om andere taken te mogen doen. ‘Als ik iets voor u of iemand anders kan doen, zegt u het maar.’
Maar niks anders komt. Ik voor me hulpeloos.
‘Kan hier iets aan doen?’, vraag ik mezelf vaak af.
Is het mijn faalangst, of ben ik gewoon zo traag van begrip?
Faalangst en een verslechterd werkgeheugen hebben vaak verband met elkaar, maar is het in mijn geval zo? Is het faalangst waartegen ik kán vechten?
Ik ben moe…ik ben doodmoe van al het vechten.
Misschien ben ik gewoon traag van begrip en kan ik beter poetsvrouw worden. Want ik wil niet vechten tegen iets waar ik niet tegen kan vechten.
Mijn familie begrijpt dat niet. Ze vinden dat ik ‘hoger’ moet grijpen.
Terwijl ik niet het gevoel heb dat ik nog ‘hoger’ kan grijpen.
Ik ben radeloos. Ik voel me niet geschikt voor de maatschappij.
Versta mij niet verkeerd. Dit zeg ik niet omdat ik ‘maar’ poetsvrouw moet worden.
Ik zeg dit omdat er altijd, bij elk werk en elke taak die ik doe, verschrikkelijk traag ben.
Traag van begrip, traag van handeling. Ik voel me radeloos, niet geschikt, dom, lomp…

Woensdag ga ik naar mijn psychiater. Ik moet praten….

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

A Strange, dehumanizing world…

The world is strange and dehumanizing…as a working adult I notice this more…in the news, at work, in conversations.
No time to love others, no time to love yourself, no time to find a real passion.
Life is dull to me..
Bless the people who have a passion if life and love to live for it.
This sounds negative from my side.
But…I’m happy to have wonderful, loving and caring people around me.
If God exists, he blessed me with beautiful people and protected me from toxic people untill so far…<3

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Teveel voelen

Liefste mensen,

Na een tijdje is dit mijn tweede blogbericht.
De laatste tijd ben ik erg op zoek naar mezelf.
Ik voel me ongelukkig. Mijn leven is saai.
Op mijn werk voel me slecht, waar de kwaliteit ervan echt onder lijdt. Het is ook eerder een negatieve vicieuze cirkel…slecht werken…slecht voelen….slecht werkeen.
Vandaag weer heb ik opmerkingen gekregen van mijn oversten..
Er moet snel iets veranderen, als anderen iets aan mij wilden hebben…en ik iets aan mezelf.
Ik geef hen gelijk…alleen…hoe komt het dat ik blijf sukkelen?
Ik heb constant faalangst. Dan nog wel de verlammende vorm. Mijn negatieve gevoelens leiden me, wat slecht is. Ik stel mij een keuze: ‘beter worden in mijn job’…of stoppen.
Alleen…’beter worden in mijn job’ is sneller gezegd dat gedaan.
Ik weet zelfs niet altijd wat er scheelt….en ik kan het vaak ook niet uitleggen….als admistratief bediende werk ik op een hr-bureau. Teveel prikkels, teveel tegelijk, teveel mensen, teveel verantwoordelijkheid…..Die aspecten maken me rusteloos….en ze verlammen met tegelijk.
Mijn chaotische hoofd wordt er nog chaotischer door. Ik krijg zelfs simpele taken niet goed gedaan…Als een kip zonder kop….terwijl ik veel verantwoordelijkheid draag….

Ik weet niet hoelang ik het nog aankan. Mijn leven is niet bepaald een inspiratiebron…Ik wil gelukkig leven…ik wil inspiratie halen uit mijn leven…Ik wil ergens om kunnen geven…

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Faalangst en mijn eerste job.

Zoals ik in mijn introductie heb geschreven, lijdt ik al zolang ik me kan herinneren aan faalangst. De verlammende, passieve vorm van faalangst.
In literatuur wordt er vaak het onderscheid gemaakt tussen actieve faalangst en passieve faalangst:
Simpel gezegd is actieve faalangst de angst waardoor je obsessief je best gaat doen om iets te presteren, terwijl je bij passieve faalangst verlamd geraakt, en/of gewoon besluit om niet je best te doen omdat je toch niks presteert.
Maar in beide gevallen is het resultaat ongewenst en presteer je onder je niveau.
Iets wat me de laatste weken weer pijnlijk duidelijk wordt gemaakt.
Sinds twee weken heb ik een eerste job. Ik vond het fantastisch dat ik daar al geraakt ben.
Toch was ik na de eerste drie dagen minder blij. De organisatie en de communicatie op mijn werkplek zijn een soep. En laat nu communicatie, orde en structuur aspecten zijn die ik broodnodig heb. Evenals tijd om in te werken en dingen aan te leren,  dat is er ook niet.
Mijn medewerkers zijn geen slechte mensen. In noodgevallen maken ze tijd voor me, maar meestal niet….niet omdat ze niet willen, maar gewoon niet kunnen.
Laat me even vertellen wat mijn job inhoudt. Ik ben aangesteld als junior administratief ondersteunende en medewerker bij de dispatching…geen ál te moeilijke job, zou je denken. Nou, het is geen moeilijke job als je weet hoe je de verschillende administratieve programma’s moet gebruiken…en dat weet ik dus (nog) niet (voldoende). Ook ontbreek ik compleet aan ervaring hierin.
Daarbij komt dat ik ook aangesteld ben als telefoon operator. Ik moet de meeste vragen beantwoorden….terwijl ik het minste ken….Dit en in combinatie met mijn extreme faalangst….een ‘recipe for disaster’.
Mijn faalangst neemt de overhand. Dingen die me met alle welwillendheid worden uitgelegd, onthou ik niet. Als ik veel dingen tegelijk moet doen blokkeer ik en gebeurt er helemaal niets. Op de hogeschool en op stage gebeurde dat ook….maar hier hangt mijn geld vanaf! Mijn opstap naar een onafhankelijk leven!
Langs de andere kant mag ik niet klagen. Ik mag al een derde week op rij blijven, iets wat ik voor mij persoonlijk een hele prestatie vind. Dat is een lichtpuntje. Toch zit ik hier, zondag avond, weer met het angstzweet op mijn voorhoofd en mijn handen….Ik durf niet, ik wil niet…maar ik moet….

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen