Faalangst of slecht (werk)geheugen?

Liefste lezers,
Voor wie dit leest,

Na een nieuwe opleiding te zijn begonnen, en daarna terug aangenomen te worden voor een administratieve job….komt alles terug.

Ik kreeg twee weken geleden het heugelijke bericht dat ik aangenomen was voor een administratieve job. Vooral veel input-werk, niet teveel telefoon. Er waren geen hoge diploma-vereisten. Daar was ik heel blij om
Ik was superblij dat ik aangenomen werd.
Maar vanaf de eerste dag (de eerstvolgende maandag na mijn motivatiegesprek) zat het al niet goed.
‘S morgens kwam ik in het kantoor en zei ‘goedemorgen’, niemand antwoordde….
Gelukkig was er die vriendelijke collega die me wegwijs wilde maken.
Tijdens de eerste dag werd veel uitleg gegeven over de software en welke gegevens je waar moest invullen…Op zich geen moeilijke materie…..
Alleen….te veel voor mij. ‘Het is de eerste dag’, zei ik tegen me zelf, vol zelfvertrouwen dat ik het snel genoeg zou leren.
De tweede dag werd ik toegewezen aan een andere collega.
En die had duidelijk géén geduld met me.
De stress kwam in me op en ik deed nog meer dingen verkeerd…Mijn brein blokkeerde.
Dat irriteerde mijn collega mateloos.
De derde dag werd het nog erger. Mijn collega werd nog meer geïrriteerd en zuchtte duidelijk hoorbaar.
De tweede helft van de derde dag werd ik ingezet voor het scannen van documenten.
Sindsdien heb ik alleen dát mogen doen. Het is ongelooflijk geestdodend.
De derde dag kon ik het nog begrijpen. Ik had een pauze nodig en mijn collega duidelijk ook. De dagen erna moest ik hetzelfde doen. Ik voelde me slechter en slechter.
Ik wordt ingezet als ‘scanmeisje’, en dat terwijl ik maar vier weken heb om me te bewijzen, aangezien ik een proefcontract heb gekregen…
Hoe me bewijzen? Ik heb al aan mijn verantwoordelijke gevraagd om andere taken te mogen doen. ‘Als ik iets voor u of iemand anders kan doen, zegt u het maar.’
Maar niks anders komt. Ik voor me hulpeloos.
‘Kan hier iets aan doen?’, vraag ik mezelf vaak af.
Is het mijn faalangst, of ben ik gewoon zo traag van begrip?
Faalangst en een verslechterd werkgeheugen hebben vaak verband met elkaar, maar is het in mijn geval zo? Is het faalangst waartegen ik kán vechten?
Ik ben moe…ik ben doodmoe van al het vechten.
Misschien ben ik gewoon traag van begrip en kan ik beter poetsvrouw worden. Want ik wil niet vechten tegen iets waar ik niet tegen kan vechten.
Mijn familie begrijpt dat niet. Ze vinden dat ik ‘hoger’ moet grijpen.
Terwijl ik niet het gevoel heb dat ik nog ‘hoger’ kan grijpen.
Ik ben radeloos. Ik voel me niet geschikt voor de maatschappij.
Versta mij niet verkeerd. Dit zeg ik niet omdat ik ‘maar’ poetsvrouw moet worden.
Ik zeg dit omdat er altijd, bij elk werk en elke taak die ik doe, verschrikkelijk traag ben.
Traag van begrip, traag van handeling. Ik voel me radeloos, niet geschikt, dom, lomp…

Woensdag ga ik naar mijn psychiater. Ik moet praten….

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Depressie

Lieve lezers,

Of wie dit ooit leest, want tot nu toe heb ik bijna nog geen volgers.
Ik voel me ‘afzakken’ naar een depressie.
Na mijn niet zo positieve werkervaring zit ik nu thuis.
De werkervaring was niet lang, maar ze heeft diep genoeg op me ingehakt.
Nu zit ik thuis door ontslag. Mijn moed in het solliciteren, die ik had vóór mijn eerste werkervaring, is heel wat minder. Eigenlijk ben ik flink bang geworden.
Wat als ik nu weer die overload van prikkels, mensen, drukte moet ervaren…?
Wat als het werk me wééral te veel wordt? Wat als ik er wéér niks van bak?
Ik heb nu gemerkt hoe ongelooflijk gevoelig ben aan stress en andere negatieve prikkels.
Zelfs thuis geraak ik niet meer ‘opgestart’. Ik heb nergens meer zin in en wil nog het liefst in mijn bed blijven liggen. Diegene die al te maken hebben gehad wéten waarover ik spreek.
En nee, depressie is Niet je slecht voelen als er iets slecht gaat. Het gaat om je constant slecht, down en minderwaardig voelen, zelfs op leuke en ontspannende momenten (nu ja, momenten die ooit leuk en ontspannend waren) en op momenten waarop alles wel lukt.
Ik ken depressie maar al te goed want ik ben er al verschillende keren onder door gegaan in mijn korte leven van 22 jaartjes.
Eigenlijk, moet ik bekennen, voel ik me meestal niet gelukkig.
Ik kijk met grote ogen naar mensen die bruisen van de energie, die veel lachen, die plannen maken, die innovatieve ideeën hebben. Voor mij hoeft het niet meer..
Ik heb het meeste van mijn tijd geen energie. Alleen om het hoognodige te doen.
Ik had ooit ook dromen, maar die lijken nu verder dan ooit…. 😦

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ontslag…

Ik ga hier niet teveel woorden aan vuilmaken.
Deze week kreeg ik te horen dat ze me ‘moeten laten gaan’.

Over dit ontslag heb ik een heel dubbel gevoel. Langs de ene kant ben ik opgelucht, want de job lag me totaal niet en ik was er ook niet echt goed in.

Langs de andere kant….Is het weer de zoveelste faalervaring.
Ik twijfel weer ongelooflijk aan mezelf. Waar ben ik in Godsnaam nog goed goed in?

Is er een plek en werk waar ik kan aarden? Moet er iets veranderen in mezelf? En hoe moet ik dan veranderen.

Ik wordt hier heel weemoedig van. De moed zakt me weer in de schoenen…

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

A Strange, dehumanizing world…

The world is strange and dehumanizing…as a working adult I notice this more…in the news, at work, in conversations.
No time to love others, no time to love yourself, no time to find a real passion.
Life is dull to me..
Bless the people who have a passion if life and love to live for it.
This sounds negative from my side.
But…I’m happy to have wonderful, loving and caring people around me.
If God exists, he blessed me with beautiful people and protected me from toxic people untill so far…<3

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Teveel voelen

Liefste mensen,

Na een tijdje is dit mijn tweede blogbericht.
De laatste tijd ben ik erg op zoek naar mezelf.
Ik voel me ongelukkig. Mijn leven is saai.
Op mijn werk voel me slecht, waar de kwaliteit ervan echt onder lijdt. Het is ook eerder een negatieve vicieuze cirkel…slecht werken…slecht voelen….slecht werkeen.
Vandaag weer heb ik opmerkingen gekregen van mijn oversten..
Er moet snel iets veranderen, als anderen iets aan mij wilden hebben…en ik iets aan mezelf.
Ik geef hen gelijk…alleen…hoe komt het dat ik blijf sukkelen?
Ik heb constant faalangst. Dan nog wel de verlammende vorm. Mijn negatieve gevoelens leiden me, wat slecht is. Ik stel mij een keuze: ‘beter worden in mijn job’…of stoppen.
Alleen…’beter worden in mijn job’ is sneller gezegd dat gedaan.
Ik weet zelfs niet altijd wat er scheelt….en ik kan het vaak ook niet uitleggen….als admistratief bediende werk ik op een hr-bureau. Teveel prikkels, teveel tegelijk, teveel mensen, teveel verantwoordelijkheid…..Die aspecten maken me rusteloos….en ze verlammen met tegelijk.
Mijn chaotische hoofd wordt er nog chaotischer door. Ik krijg zelfs simpele taken niet goed gedaan…Als een kip zonder kop….terwijl ik veel verantwoordelijkheid draag….

Ik weet niet hoelang ik het nog aankan. Mijn leven is niet bepaald een inspiratiebron…Ik wil gelukkig leven…ik wil inspiratie halen uit mijn leven…Ik wil ergens om kunnen geven…

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Faalangst en mijn eerste job.

Zoals ik in mijn introductie heb geschreven, lijdt ik al zolang ik me kan herinneren aan faalangst. De verlammende, passieve vorm van faalangst.
In literatuur wordt er vaak het onderscheid gemaakt tussen actieve faalangst en passieve faalangst:
Simpel gezegd is actieve faalangst de angst waardoor je obsessief je best gaat doen om iets te presteren, terwijl je bij passieve faalangst verlamd geraakt, en/of gewoon besluit om niet je best te doen omdat je toch niks presteert.
Maar in beide gevallen is het resultaat ongewenst en presteer je onder je niveau.
Iets wat me de laatste weken weer pijnlijk duidelijk wordt gemaakt.
Sinds twee weken heb ik een eerste job. Ik vond het fantastisch dat ik daar al geraakt ben.
Toch was ik na de eerste drie dagen minder blij. De organisatie en de communicatie op mijn werkplek zijn een soep. En laat nu communicatie, orde en structuur aspecten zijn die ik broodnodig heb. Evenals tijd om in te werken en dingen aan te leren,  dat is er ook niet.
Mijn medewerkers zijn geen slechte mensen. In noodgevallen maken ze tijd voor me, maar meestal niet….niet omdat ze niet willen, maar gewoon niet kunnen.
Laat me even vertellen wat mijn job inhoudt. Ik ben aangesteld als junior administratief ondersteunende en medewerker bij de dispatching…geen ál te moeilijke job, zou je denken. Nou, het is geen moeilijke job als je weet hoe je de verschillende administratieve programma’s moet gebruiken…en dat weet ik dus (nog) niet (voldoende). Ook ontbreek ik compleet aan ervaring hierin.
Daarbij komt dat ik ook aangesteld ben als telefoon operator. Ik moet de meeste vragen beantwoorden….terwijl ik het minste ken….Dit en in combinatie met mijn extreme faalangst….een ‘recipe for disaster’.
Mijn faalangst neemt de overhand. Dingen die me met alle welwillendheid worden uitgelegd, onthou ik niet. Als ik veel dingen tegelijk moet doen blokkeer ik en gebeurt er helemaal niets. Op de hogeschool en op stage gebeurde dat ook….maar hier hangt mijn geld vanaf! Mijn opstap naar een onafhankelijk leven!
Langs de andere kant mag ik niet klagen. Ik mag al een derde week op rij blijven, iets wat ik voor mij persoonlijk een hele prestatie vind. Dat is een lichtpuntje. Toch zit ik hier, zondag avond, weer met het angstzweet op mijn voorhoofd en mijn handen….Ik durf niet, ik wil niet…maar ik moet….

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen