Faalangst of slecht (werk)geheugen?

Liefste lezers,
Voor wie dit leest,

Na een nieuwe opleiding te zijn begonnen, en daarna terug aangenomen te worden voor een administratieve job….komt alles terug.

Ik kreeg twee weken geleden het heugelijke bericht dat ik aangenomen was voor een administratieve job. Vooral veel input-werk, niet teveel telefoon. Er waren geen hoge diploma-vereisten. Daar was ik heel blij om
Ik was superblij dat ik aangenomen werd.
Maar vanaf de eerste dag (de eerstvolgende maandag na mijn motivatiegesprek) zat het al niet goed.
‘S morgens kwam ik in het kantoor en zei ‘goedemorgen’, niemand antwoordde….
Gelukkig was er die vriendelijke collega die me wegwijs wilde maken.
Tijdens de eerste dag werd veel uitleg gegeven over de software en welke gegevens je waar moest invullen…Op zich geen moeilijke materie…..
Alleen….te veel voor mij. ‘Het is de eerste dag’, zei ik tegen me zelf, vol zelfvertrouwen dat ik het snel genoeg zou leren.
De tweede dag werd ik toegewezen aan een andere collega.
En die had duidelijk géén geduld met me.
De stress kwam in me op en ik deed nog meer dingen verkeerd…Mijn brein blokkeerde.
Dat irriteerde mijn collega mateloos.
De derde dag werd het nog erger. Mijn collega werd nog meer geïrriteerd en zuchtte duidelijk hoorbaar.
De tweede helft van de derde dag werd ik ingezet voor het scannen van documenten.
Sindsdien heb ik alleen dát mogen doen. Het is ongelooflijk geestdodend.
De derde dag kon ik het nog begrijpen. Ik had een pauze nodig en mijn collega duidelijk ook. De dagen erna moest ik hetzelfde doen. Ik voelde me slechter en slechter.
Ik wordt ingezet als ‘scanmeisje’, en dat terwijl ik maar vier weken heb om me te bewijzen, aangezien ik een proefcontract heb gekregen…
Hoe me bewijzen? Ik heb al aan mijn verantwoordelijke gevraagd om andere taken te mogen doen. ‘Als ik iets voor u of iemand anders kan doen, zegt u het maar.’
Maar niks anders komt. Ik voor me hulpeloos.
‘Kan hier iets aan doen?’, vraag ik mezelf vaak af.
Is het mijn faalangst, of ben ik gewoon zo traag van begrip?
Faalangst en een verslechterd werkgeheugen hebben vaak verband met elkaar, maar is het in mijn geval zo? Is het faalangst waartegen ik kán vechten?
Ik ben moe…ik ben doodmoe van al het vechten.
Misschien ben ik gewoon traag van begrip en kan ik beter poetsvrouw worden. Want ik wil niet vechten tegen iets waar ik niet tegen kan vechten.
Mijn familie begrijpt dat niet. Ze vinden dat ik ‘hoger’ moet grijpen.
Terwijl ik niet het gevoel heb dat ik nog ‘hoger’ kan grijpen.
Ik ben radeloos. Ik voel me niet geschikt voor de maatschappij.
Versta mij niet verkeerd. Dit zeg ik niet omdat ik ‘maar’ poetsvrouw moet worden.
Ik zeg dit omdat er altijd, bij elk werk en elke taak die ik doe, verschrikkelijk traag ben.
Traag van begrip, traag van handeling. Ik voel me radeloos, niet geschikt, dom, lomp…

Woensdag ga ik naar mijn psychiater. Ik moet praten….

Advertenties

Over kipje1993

Beste lezers, Ik besloot om met deze blog te beginnen...uit diepgewortelde angst, frustratie, kwaadheid. Maar ook uit hoop, liefde en menselijkheid. Ik probeer gebeurtenissen positief te zien, al lukt dat niet altijd. Daarnaast heb ik het immense geluk om fantastische lieve mensen rond mij heen te hebben. Als God bestaat, dan heeft Hij me een fantastische beschermengel toegestuurd, denk ik vaak. In mijn leven ben ik al vaak gekweld geweest door depressie, eenzaamheid, een laag zelfbeeld maar vooral angst...faalangst....verlammende faalangst in zowat alle aspecten van mijn leven. Hierdoor lopen veel dingen in mijn leven niet zoals ik altijd hoopte. En natuurlijk, je kan er zelf 'wat aan doen' zeggen velen. Deels hebben die mensen gelijk. Je kan zelf heel veel dingen veranderen in je leven en je leven een positieve wending geven. . Je kan altijd positieve keuzes maken. Maar soms hebben mensen, zoals ik, hulp nodig. Anders lukt het niet. Een directere aanleiding om dit blog te schrijven is de start van mijn nieuwe, en eerste job. Mijn angsten slagen toe als gek. Mijn hersenen blokkeren vaak. Mensen kijken op mijn vingers en fouten worden direct afgestraft. Veel mensen krijgen hier, begrijpelijk, stress van. Maar als je al het grootste deel van je leven leidt aan (vaak) verlammende faalangst, dan weet je ook....het is mentaal overleven. Klinkt allemaal best negatief, dat weet ik. Maar op dit blog zal ik ook plaatsmaken voor positieve en grappige gebeurtenissen. Ik ben iemand die graag lacht en plezier maakt bij mensen die mij veilig doen voelen. Ach, wat zit ik nu te zeveren...? Nu ja, tot hier mijn introductie ;)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s