Taboe

“Tof dat je dit durft te schrijven.”
“Wat moedig om zo over je gevoelens te schrijven.”
…..
Blijkbaar moet je daar moed voor hebben. Iets waarover je niet hoort te praten.
Dat ‘iets’ zijn in dit geval negatieve, boze, verdrietige gevoelens en gedachten.
‘Je moet niet zo kwaad zijn. Je moet daar niet zo voor wenen. Trek het je niet aan.’
Mensen bedoelen het goed, maar zeggen dat je iets niet mag voelen of denken, dat is zowaar de beste manier om olie op het vuur te gooien.
De maatschappij spoort ons aan tot zelfontplooiing, vrijheid, genot, succes enzovoort…
Ik kan het zelf proberen te verwoorden, maar ik kan veel beter Dirk De Wachter aan het woord laten, psychiater en auteur van ‘Tirannie van geluk’:

Volgens mij gaat [borderline] om een symptoom van een maatschappij waarin de ratrace regeert en waarin vrijheid, genot, succes en kicks het hoogst na te streven goed zijn.
Een maatschappij ook, waarin niet toevallig het aantal mensen met een psychiatrische diagnose hallucinante proporties aanneemt. “Eén op de vier Belgen krijgt ooit te maken met een depressie. We slikken meer antidepressiva, slaap- en kalmeermiddelen en andere psychofarmaca dan ooit. Misschien moeten we ons afvragen wat er aan de hand is met een samenleving die zo’n explosie aan psychische problemen kent?
Gewone levensverschijnselen worden steeds vaker gepsychiatriseerd.
Tekenend: wie langer dan zes maanden rouwt, komt tegenwoordig in aanmerking voor behandeling. Onze maatschappij kent wat ik de tirannie van het geluk noem.
Alles moet altijd fantastisch zijn, zomaar goed is niet genoeg.
En we lijken er niet meer tegen bestand als dat niet zo is.
We moeten onze kinderen leren dat af en toe een beetje ongelukkig zijn bij het leven hoort. En dat je daarvoor niet naar de psychiater hoeft.”

Dit vind ik een heel mooi en priemend stukje. Door altijd ‘gelukkig moeten zijn’, zorgen mensen er eigenlijk voor dat ze de lat zo hoog leggen, dat ze zich heel slecht en beschaamd voelen over hun ‘ongelukkigheid’. Iedereen moet blijkbaar een fantastisch leven hebben, zo’n ‘Facebookleven’ of ‘Instagramleven’ , zoals ik het vaak noem.
Alles moet altijd goed gaan. Daarom probeer ik zelf niet meer te vragen: ‘Alles goed?’, maar:’ hoe gaat het?’ Ik merk dan wel vaker dat mensen een genuanceerd antwoord geven, iets in die zin van: ‘Ja cava, maar…..’ Ik ben dan blij dat mensen dan meer open zijn met hun antwoord. (Nu ja, niet iedereen natuurlijk).
Ik ga er ook niet meer vanuit dat het met iedereen goed gaat. Ik ga er ook niet meer vanuit dat iedereen zijn of haar leventje voor elkaar heeft.
Dit brengt me heel veel rust. Ook het schrijven van dit stukje brengt me rust.
‘Ja, je mag voelen. Alles mag je voelen. Blijdschap, geluk, maar ook verdriet, boosheid en ongeluk.

 

 

Advertenties

Over kipje1993

Lieve lezers, Ik ben dit blog begonnen als uiting...zomaar eigenlijk. Misschien dat sommige mensen er zich in herkennen in mijn posts, misschien ook niet. Ik ben geboren in 1993, Belgisch, geadopteerd uit India. En hunkerend naar vrijheid ;) Tot hier mijn introductie. ;)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, Maatschappelijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s